دارم سخني با تو و گفتن نتوانم

وين درد نهان سوز نهفتن نتوانم

تو گرم سخن گفتن و از جام نگاهت

من مست چنانم كه شنفتن نتوانم

شادم به خيال توچو مهتاب شبانگاه

گردامن وصل تو گرفتن نتوانم

چون پرتو ماه ايم وچون سايه ديوار

گامي ز سر كوي تو رفتن نتوانم

دور از تو من سوخته در دامن شبها

چون شمع سحر يك مزه خفتن نتوانم

فرياد ز بي مهريت اي گل كه در اين باغ

چون غنچه پاييزشكفتن نتوانم

اي چشم سخنگو تو بشنو ز نگاهم

داستان غم پنهاني من گوش کنيد

شرح اين آتش جانسوز نگفتن تا کي؟

سوختم، سوختم اين راز نهفتن تا کي؟

روزگاري من و دل ساکن کويي بوديم

سان کوي بت عربده جويي بوديم

عقل و دين باخته ديوانه رويي بوديم

بسته سلسله  سلسله مويي بوديم

کس در آن سلسله غير از من و دل بند نبود

يک گرفتار از اين جمله که هستند نبود

نرگس غمزه زنش اين همه بيمار نداشت

سنبل پر شکنش هيچ گرفتار نداشت

اين همه مشتري و گرمي بازار نداشت

يوسفي بود هيچ خريدار نداشت

اول آنکس که خريدار شدش من بودم

عشق من شد سبب خوبي و رعنايي او

داد رسوايي من شهرت زيبايي او

بس که دادم همه جا شرح دلارايي او

شهر پر گشت ز غوغاي تماشايي او

اين زمان عاشق سرگشته فراوان دارد

کي سر و برگ من بي سر و سامان دارد